Πριν γίνει γνωστός στη χώρα μας ως συγγραφέας, ο Γιάννης Μαυριτσάκης "εντοπίστηκε" από το Ευρωπαϊκό Εργαστήρι Μετάφρασης (Atelier Européen de la Traduction). Το πρώτο του έργο, Το τυφλό σημείο επιλέχθηκε το 2006 ομόφωνα από την εκδοτική επιτροπή του ΑΕΤ για να ενταχθεί στη σειρά LabelEuropa. Το Θέατρο Πορεία παρουσιάζει για πρώτη φορά το έργο του στην Ελλάδα, από τις 25 Ιανουαρίου.
Ο Γιάννης Μαυριτσάκης αγγίζει σε αυτό το έργο του το θέμα της απώλειας. Ο θάνατος του άντρα της προκάλεσε στη Νίκη ισχυρό σοκ. Από τη στιγμή εκείνη δε βρίσκει το κουράγιο να προχωρήσει, να δουλέψει, να συνεχίσει, παρότι οι βασικές, βιοτικές της ανάγκες δεν την εγκαταλείπουν: ανάγκη τροφής, σεξουαλικής επαφής, ανάγκη συντρόφου.
Μέσα από μια δεξιοτεχνική παρατήρηση της ηρωίδας στο περιβάλλον της, το έργο αναδεικνύει ανάγλυφα την αντίφαση που προβάλλει ανάμεσα στη ζωή της και στη ζωή την ίδια, ό,τι πιο στοιχειώδες απαιτεί η ζωή: τη συνέχεια. Εξερευνά την τραγική αμφισημία που η ήπια μονοτονία της καθημερινότητας συγκαλύπτει: να ζεις παρά τη βεβαιότητα του θανάτου, το αδύνατο της διάρκειας, την έλλειψη. Και μαζί μ' αυτήν, το χάσμα που χωρίζει εκείνους που δεν έχουν την εμπειρία της απώλειας από κείνους που την έχουν. Εκείνους που οδηγούν την τυφλή κίνηση του κόσμου προς τα μπρος από εκείνους που η δυστυχία της ζωής έχει αφοπλίσει.
Η Νίκη βρίσκεται ακριβώς στη μέση. Ταλαντεύεται από το παρόν στο παρελθόν, από το εδώ στο αλλού, από το ορατό στο αόρατο, από τον κόσμο των νικητών στον κόσμο των ηττημένων, των ξένων, των άτυχων, των απελπισμένων, των αποκλεισμένων, που πληθύνονται απειλητικά όλο και περισσότερο. Αυτή την ταλάντευση παρακολουθεί το έργο, την αργή αλλά σταθερή μετατόπιση της ηρωίδας, μιας καθ' όλα ενταγμένης στο κοινωνικό σύνολο γυναίκας, από τον ένα κόσμο στον άλλο.
Ο συγγραφέας αποφεύγει να εστιάσει στο κλειστό σύμπαν της Νίκης περιορίζοντας στο ελάχιστο τους μονολόγους της. Η πλοκή αναπτύσσεται μέσα από τη διαλογική της αντιπαράθεση με τον κόσμο της σύγχρονης, φιλελεύθερης πραγματικότητας, ένα κόσμο ανυπόφορα κυνικό, δοσμένο με βιτριολικό σαρκασμό και πικρό χιούμορ.
Αυτή ακριβώς η ικανότητα της απόδοσης του ατομικού μέσα από το συλλογικό, η πειστικότητα των χαρακτήρων, πλασμένοι με υλικά που αναγνωρίζουμε χωρίς όμως να αναπαράγουν τα κλισέ των τηλεοπτικών ηρώων, η συγκροτημένη, αμιγώς θεατρική πλοκή και το εξπρεσσιονιστικό φίλτρο μέσα από το οποίο φωτίζει την καθημερινότητα ο Γιάννης Μαυριτσάκης, δίνουν στη γραφή του ένα απόλυτα προσωπικό στίγμα που τον διαφοροποιεί εμφανώς από το σύγχρονο ρεύμα όχι μόνο της εγχώριας αλλά και της ευρωπαϊκής δραματουργίας.
Το έργο έχει ήδη μεταφραστεί στα γαλλικά και στα αγγλικά, ενώ μεταφράσεις του ετοιμάζονται στα ιταλικά και στα ρουμάνικα. Τον προσεχή Οκτώβριο πρόκειται να παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Intercity της Φλωρεντίας.